Ένα mini review του Onimusha: Way of the Sword μετά από περίπου 34 ώρες που μου πήρε για να το τερματίσω.

Θα το πω: μπορεί να μην είναι τέλειο, αλλά για μένα είναι μέχρι στιγμής το αγαπημένο μου παιχνίδι για φέτος.

Η μάχη του είναι άκρως εθιστική και αυτό που μου έκανε τεράστια εντύπωση είναι ότι έπιασα τον εαυτό μου να την απολαμβάνει όλο και περισσότερο όσο προχωρούσα στο παιχνίδι, και όχι μόνο τη μάχη, αλλά γενικά το σύνολο του παιχνιδιού.

Η δυσκολία είναι αρκετά καλή και τίμια.

Τα boss fights ήταν σχεδόν όλα πολύ εντυπωσιακά και κυρίως διασκεδαστικά.

Μου άρεσε πολύ η ποικιλία σε κινήσεις, δυνάμεις και όπλα. Το παιχνίδι σε αφήνει να παίξεις με το δικό σου στιλ. Έχει deflect, parry, dodge, perfect dodge, Issen, δηλαδή όλα αυτά που αγαπάμε σε τέτοιου είδους παιχνίδια, και εδώ τα κάνει πραγματικά άψογα.

Οι κινήσεις και τα animations είναι πολύ smooth και το gameplay έχει εξαιρετική απόκριση. Δεν είναι αργό, αλλά ούτε και υπερβολικά γρήγορο. Έχει τη δική του “γεύση” μέσα στο genre και, πάνω απ’ όλα, δικό του χαρακτήρα στη μάχη.

Οι σπίθες από τα σπαθιά όταν κάνεις parry, το perfect dodge, το Issen, όλα είναι πανέμορφα δοσμένα και κάνουν κάθε μάχη απολαυστική.

Και το sound design βοηθάει πάρα πολύ σε αυτό. Ο ήχος των σπαθιών, των parries και των χτυπημάτων δίνει πραγματικό βάρος σε κάθε σύγκρουση και κάνει τη μάχη ακόμα πιο απολαυστική.

Δεν είναι Soulslike.

Δεν είναι Nioh-like.

Δεν είναι hack and slash.

Είναι ONIMUSHA, έχει το δικό του στιλ και χαρακτήρα!

Θα ήθελα, βέβαια, περισσότερη ποικιλία στους εχθρούς και λίγο λιγότερες επαναλήψεις σε ορισμένα mini-bosses.

Η ιστορία διαδραματίζεται στο Kyoto των αρχών της περιόδου Edo, το οποίο έχει μεταμορφωθεί από το Malice, και θεωρώ ότι το setting ταιριάζει απόλυτα στο παιχνίδι.

Δεν είναι ακριβώς open world. Έχει μια αρκετά μεγάλη κεντρική περιοχή για εξερεύνηση και στη συνέχεια μερικές μικρότερες περιοχές. Δεν έχει τρομερά βαθιά εξερεύνηση ούτε πάρα πολλά side quests, αλλά αρκετά από αυτά είναι ενδιαφέροντα και προσφέρουν ωραίες μικρές ιστορίες και περισσότερες πληροφορίες για τον κόσμο του.

Το art style είναι πανέμορφο και ιδιαίτερο και ταιριάζει απόλυτα με την ταυτότητα του παιχνιδιού.

Αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι η εξαιρετική του μάχη, αλλά όχι μόνο αυτή.

Κάτι που πραγματικά με εντυπωσίασε ήταν οι εκφράσεις των προσώπων. Δεν θυμάμαι να έχω δει σε άλλο game τόσο εκφραστικές αντιδράσεις και facial animations. Σε κάποιες στιγμές είναι πραγματικά εντυπωσιακό.

Ο πρωταγωνιστής μας είναι ο θρυλικός Miyamoto Musashi και η εκδοχή του εδώ είναι φανταστική.

Μάλιστα, για το πρόσωπο του Musashi η Capcom χρησιμοποίησε ως face model τον Toshiro Mifune, τον εμβληματικό Ιάπωνα ηθοποιό που έγινε θρύλος μέσα από κλασικές samurai ταινίες και τη συνεργασία του με τον Akira Kurosawa.

Οι μορφασμοί του, οι αστείες κινήσεις και οι αντιδράσεις που κάνει κατά καιρούς τον κάνουν έναν πραγματικά απολαυστικό χαρακτήρα.

Μερικές φορές μου θύμιζε μέχρι και Jackie Chan με τον τρόπο που συνδυάζει δράση και χιούμορ.

Και δεν σταματάει εκεί. Οι βασικοί χαρακτήρες είναι σχεδόν όλοι πολύ καλογραμμένοι, με ενδιαφέρουσες ιστορίες, τόσο οι καλοί όσο και οι κακοί.

Η ιστορία κράτησε το ενδιαφέρον μου μέχρι το τέλος και το voice acting ήταν εξαιρετικό. Προσωπικά το έπαιξα στα Ιαπωνικά.

Ο συνδυασμός των εκφραστικών προσώπων, της φαντασμαγορικής μάχης, των πανέμορφων cutscenes, του voice acting και των χαρακτήρων μου έδωσε μια φανταστική εμπειρία.

Πολλές φορές ένιωθα σαν να παρακολουθώ μια πολύ καλή anime ταινία ή μια εντυπωσιακή fantasy samurai ταινία, με τη διαφορά ότι ήμουν εγώ αυτός που έπαιζε τις μάχες.

Και ίσως το πιο σημαντικό: μιλάμε για το πρώτο ολοκαίνουργιο Onimusha μετά από περισσότερα από 20 χρόνια και, για μένα, η Capcom κατάφερε να φέρει πίσω τη σειρά δίνοντάς της ξανά ξεκάθαρη ταυτότητα.

Από μένα είναι ένα τεράστιο ΝΑΙ.

Το προτείνω για το gameplay, την ιστορία, τα γραφικά, τους χαρακτήρες και το pacing του.

Για μένα είναι εύκολα υποψήφιο για GOTY, μαζί με το Resident Evil Requiem.

Η Capcom συνεχίζει να κουβαλάει το gaming τα τελευταία χρόνια.

Τελείωσα το Marvel’s Wolverine σε περίπου 14 ώρες και, όταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους, το μεγαλύτερο πρόβλημά μου δεν ήταν απλώς ότι βρήκα το παιχνίδι μέτριο.

Ήταν ότι κοστίζει 80 ευρώ και, όσο περισσότερο έπαιζα, τόσο περισσότερο ένιωθα ότι έχω μπροστά μου κάτι που θυμίζει παράπλευρο έργο της Insomniac και όχι μία τεράστια παραγωγή που δικαιολογεί αυτή την τιμή.

Και κάπου εκεί το Wolverine σταμάτησε για μένα να είναι απλώς ένα παιχνίδι που δεν με ικανοποίησε. Άρχισε να γίνεται παράδειγμα ενός μεγαλύτερου προβλήματος που βλέπω στο σημερινό PlayStation.

Πριν συνεχίσουμε, μία απαραίτητη διευκρίνιση. Η PlayStation Greece μού παρείχε κωδικό του παιχνιδιού και πρόσβαση πριν από την κυκλοφορία. Το άρθρο δεν αποτελεί πληρωμένη συνεργασία και όσα διαβάζετε είναι αποκλειστικά η προσωπική μου άποψη μετά την ολοκλήρωση του παιχνιδιού και μέρους του προαιρετικού περιεχομένου.

Εκεί που το Wolverine πραγματικά εντυπωσιάζει

Ας ξεκινήσουμε από τα καλά, γιατί υπάρχουν και είναι σημαντικά.

Σε επίπεδο παρουσίασης, το Wolverine είναι εντυπωσιακό. Τα γραφικά, ο φωτισμός, οι εκφράσεις των χαρακτήρων και οι κινήσεις τους δείχνουν ξεκάθαρα την τεχνική ικανότητα της Insomniac. Υπήρχαν στιγμές όπου απλώς σταματούσα και κοιτούσα την οθόνη.

Μικρές λεπτομέρειες, όπως ο τρόπος που κινείται το σώμα του Logan όταν λαχανιάζει, κάνουν τον χαρακτήρα να μοιάζει πραγματικά ζωντανός. Και σε αυτόν τον τομέα θεωρώ ότι υπάρχει αισθητή πρόοδος σε σχέση με προηγούμενες δουλειές του στούντιο.

Εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και στις ερμηνείες των ηθοποιών. Αντίθετα, ο ηχητικός σχεδιασμός δεν μου άφησε την ίδια εντύπωση. Σε ένα παιχνίδι όπου κάθε χτύπημα του Wolverine θα έπρεπε να έχει βάρος, περίμενα ο ήχος να ενισχύει πολύ περισσότερο αυτή την αίσθηση.

Το σημαντικότερο θετικό, όμως, είναι ότι η Insomniac δεν φοβήθηκε τον Wolverine.

Το παιχνίδι είναι βίαιο. Πολύ βίαιο.

Νύχια, αίμα, διαμελισμοί, ωμή βία. Δεν προσπάθησαν να φιλτράρουν τον χαρακτήρα για να τον κάνουν πιο ασφαλή ή πιο εύπεπτο. Και προσωπικά αυτό ήταν ίσως το αγαπημένο μου στοιχείο ολόκληρου του παιχνιδιού.

Αυτός είναι ο Wolverine που ήθελα να δω.

Η μάχη είναι διασκεδαστική, αλλά δεν εξελίσσεται αρκετά

Η μάχη ξεκινάει αρκετά καλά. Είναι γρήγορη, εντυπωσιακή και φυσικά η βιαιότητα την κάνει ακόμα πιο απολαυστική.

Αυτό που μου έλειψε, όμως, ήταν το βάρος.

Δεν εννοώ ότι ο Wolverine θα έπρεπε να είναι πιο αργός. Ήθελα κάθε χτύπημα και κάθε νυχιά να έχουν μεγαλύτερη αίσθηση δύναμης. Να νιώθω ότι τα νύχια περνούν μέσα από σάρκα και μέταλλο. Να το ακούω καλύτερα και να το αισθάνομαι περισσότερο στο χειριστήριο.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα εμφανίζεται όσο περνούν οι ώρες.

Η μάχη δεν αποκτά το βάθος που περίμενα. Οι επιλογές δεν εξελίσσονται αρκετά, οι μάχες αρχίζουν να επαναλαμβάνονται και η περιορισμένη ποικιλία εχθρών κάνει την κατάσταση χειρότερη.

Και εδώ θεωρώ ότι η κριτική πρέπει να είναι αυστηρή.

Σε ένα γραμμικό παιχνίδι, που έχει περάσει χρόνια σε ανάπτυξη και αποτελεί μία από τις μεγάλες παραγωγές του PlayStation, περίμενα πολύ μεγαλύτερη ποικιλία σε αντιπάλους, καλύτερο σχεδιασμό και περισσότερες μάχες που θα μου έμεναν πραγματικά στο μυαλό.

Τελείωσα το παιχνίδι και δεν είχα πολλές στιγμές όπου να σκέφτομαι: «Θυμάσαι εκείνο το αφεντικό; Θυμάσαι εκείνη τη μάχη;»

Για Wolverine, αυτό είναι πρόβλημα.

Η ιστορία κάνει τη δουλειά της. Μέχρι εκεί

Η ιστορία δεν είναι κακή.

Αλλά δεν είναι ούτε κάτι που θεωρώ εξαιρετικό.

Υπάρχουν όμορφες στιγμές, υπάρχουν σημεία που με έκαναν να χαμογελάσω και υπάρχουν χαρακτήρες που λειτουργούν. Υπάρχουν όμως και διάλογοι που προσωπικά βρήκα πραγματικά αμήχανους.

Και αυτό αποκτά μεγαλύτερη σημασία σε ένα παιχνίδι που επενδύει τόσο πολύ στην αφήγηση και στις κινηματογραφικές σκηνές.

Όταν ζητάς από τον παίκτη να αφήσει συχνά κάτω τον πλήρη έλεγχο και να παρακολουθήσει την ιστορία, τότε αυτή η ιστορία πρέπει να είναι πραγματικά δυνατή.

Για μένα, το Wolverine δεν το πετυχαίνει σταθερά αυτό.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ο ίδιος ο σχεδιασμός

Και εδώ φτάνουμε στο σημείο που με ενόχλησε περισσότερο.

Τον σχεδιασμό των επιπέδων.

Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι: μου αρέσουν τα γραμμικά παιχνίδια. Δεν χρειάζεται κάθε παιχνίδι να γίνει ανοιχτού κόσμου. Δεν θέλω κάθε χάρτης να γεμίζει με εκατοντάδες εικονίδια και ανούσιες δραστηριότητες.

Η γραμμικότητα από μόνη της δεν είναι πρόβλημα.

Το πρόβλημα είναι τι κάνεις μέσα σε αυτή.

Και στο Wolverine ένιωσα ότι το παιχνίδι με κρατούσε συνεχώς από το χέρι.

Πού πρέπει να πάω. Τι πρέπει να κοιτάξω. Πού υπάρχει κάτι να μαζέψω. Ποιο είναι το επόμενο σημείο. Ποια είναι η σωστή κατεύθυνση.

Δεν ένιωσα σχεδόν ποτέ ότι το παιχνίδι με εμπιστεύεται.

Ακόμα και όταν βρίσκεσαι σε έναν πανέμορφο χώρο, πολλές φορές καταλαβαίνεις ότι στην πραγματικότητα κινείσαι μέσα σε έναν πολύ ακριβό διάδρομο.

Η εξερεύνηση είναι ελάχιστη και το προαιρετικό περιεχόμενο περιορισμένο. Υπάρχουν συλλεκτικά αντικείμενα και κάποιες επιπλέον δραστηριότητες, αλλά ποτέ δεν ένιωσα ότι μου δόθηκε πραγματικός χώρος για ανακάλυψη.

Και μετά έρχονται τα QTE.

Γρήγορα συμβάντα, κινηματογραφικές σκηνές, λίγη μάχη και ξανά από την αρχή.

Υπήρχαν στιγμές όπου πραγματικά ένιωθα περισσότερο θεατής παρά παίκτης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν μία σκηνή με μηχανή. Αφήσαμε το χειριστήριο και η σκηνή συνέχιζε σχεδόν μόνη της. Ο χαρακτήρας δεχόταν ζημιά, θεραπευόταν και η πορεία συνεχιζόταν.

Και εκεί αναρωτήθηκα: γιατί δεν είναι απλώς μία κανονική κινηματογραφική σκηνή;

Αν η συμμετοχή μου δεν έχει ουσιαστικό νόημα, τότε ποιος είναι ο λόγος να προσποιούμαστε ότι παίζω;

Η έκδοση του PS5 Pro

Έπαιξα το Wolverine στο PS5 Pro και συνολικά η τεχνική εμπειρία ήταν πολύ καλή.

Δοκίμασα τις διαθέσιμες επιλογές εικόνας και τελικά προτίμησα τη λειτουργία απόδοσης στα 60 καρέ ανά δευτερόλεπτο. Οπτικά το παιχνίδι παρέμενε εξαιρετικό και για μένα η επιπλέον ομαλότητα άξιζε περισσότερο από τις μικρές διαφορές στην ποιότητα εικόνας.

Παρατήρησα κάποια μικρά γραφικά προβλήματα εδώ και εκεί, τίποτα όμως που να μου χαλάσει ουσιαστικά την εμπειρία.

Το πρόβλημά μου με το Wolverine δεν είναι τεχνικό.

Είναι σχεδιαστικό.

Αξίζει τα 80 ευρώ;

Για μένα, όχι.

Το παιχνίδι μου πήρε περίπου 14 ώρες, μαζί με κάποιο προαιρετικό περιεχόμενο.

Και όταν τελείωσε, δεν ένιωσα ότι είχα μπροστά μου μία εμπειρία που δικαιολογεί τα 79,99 ευρώ.

Αν είσαι τεράστιος φίλος του Wolverine, υπάρχουν πράγματα που πιθανότατα θα αγαπήσεις. Η βιαιότητα, η παρουσίαση και ο ίδιος ο χαρακτήρας έχουν πολύ δυνατές στιγμές.

Αλλά ακόμα και τότε δυσκολεύομαι να πω σε κάποιον να δώσει 80 ευρώ χωρίς δεύτερη σκέψη.

Αν αυτό το ίδιο παιχνίδι κόστιζε 30 ή 40 ευρώ, θα κάναμε διαφορετική συζήτηση.

Η τιμή αλλάζει και τις απαιτήσεις.

Το Wolverine είναι μόνο ένα κομμάτι του προβλήματος

Και εδώ τελειώνει ουσιαστικά το review.

Μόνο που για μένα δεν τελειώνει η συζήτηση.

Γιατί το Wolverine έρχεται σε μία περίοδο όπου έχω αρχίσει να προβληματίζομαι έντονα για την κατεύθυνση του PlayStation.

Και θέλω να το ξεκαθαρίσω: αγαπάω το PlayStation. Με αυτά τα παιχνίδια μεγάλωσα. Μερικά από τα αγαπημένα μου παιχνίδια όλων των εποχών προέρχονται από τα στούντιό του.

Ακριβώς γι’ αυτό η κριτική πρέπει να είναι αυστηρή.

Όχι επειδή θέλουμε να αποτύχει η εταιρεία, αλλά επειδή θέλουμε να γίνει καλύτερη.

Τα τελευταία χρόνια βλέπω αποφάσεις που με προβληματίζουν όλο και περισσότερο. Η απομάκρυνση από τις φυσικές εκδόσεις, η συζήτηση γύρω από την πραγματική κατοχή των ψηφιακών παιχνιδιών, η ακύρωση δημιουργικών έργων και γενικότερα μία στρατηγική που πολλές φορές μοιάζει να δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στο επιχειρηματικό μοντέλο παρά στην ίδια την εμπειρία του παίκτη.

Και μετά έρχεται το Wolverine.

Μία ακριβή παραγωγή, με εντυπωσιακή τεχνολογία και τεράστια έμφαση στην παρουσίαση, αλλά με σχεδιασμό που προσωπικά μου θύμισε παιχνίδια προηγούμενων γενεών.

Και εκεί γεννιέται το πραγματικό ερώτημα.

Πού πηγαίνουν όλα αυτά τα χρήματα;

Έχουμε φτάσει σε μία εποχή όπου οι μεγαλύτερες παραγωγές κοστίζουν τεράστια ποσά.

Αλλά ως παίκτης, δεν αγοράζω το κόστος ανάπτυξης.

Αγοράζω το τελικό παιχνίδι.

Δεν με ενδιαφέρει αν ένα παιχνίδι κόστισε 10, 100 ή 300 εκατομμύρια. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι τι μου προσφέρει όταν έχω το χειριστήριο στα χέρια.

Και πλέον υπάρχουν αρκετά παραδείγματα μικρότερων ομάδων που μας θυμίζουν ότι η ποιότητα δεν μετριέται με το μέγεθος του προϋπολογισμού.

Το Clair Obscur: Expedition 33 απέδειξε ότι μία πολύ μικρότερη ομάδα μπορεί να δημιουργήσει μία εμπειρία που συζητήθηκε από ολόκληρη τη βιομηχανία.

Το Hollow Knight: Silksong είναι ένα ακόμα παράδειγμα παιχνιδιού που δεν χρειάζεται υπερπαραγωγή εκατοντάδων εκατομμυρίων για να έχει ταυτότητα, ουσία και λόγο ύπαρξης.

Δεν λέω ότι αυτά τα παιχνίδια έχουν τις ίδιες ανάγκες παραγωγής με ένα Marvel παιχνίδι.

Φυσικά και όχι.

Άλλο μέγεθος, άλλες άδειες, άλλες απαιτήσεις.

Αλλά το βασικό επιχείρημα παραμένει:

Τα περισσότερα χρήματα δεν δημιουργούν αυτόματα καλύτερα παιχνίδια.

Και ως καταναλωτής δεν είμαι υποχρεωμένος να δικαιολογήσω μία μέτρια εμπειρία επειδή ήταν ακριβή στην παραγωγή της.

Αν μου ζητάς 80 ευρώ, έχω και απαιτήσεις 80 ευρώ.

Μήπως η φόρμουλα του PlayStation χρειάζεται πλέον αλλαγή;

Δεν θέλω το PlayStation να σταματήσει να φτιάχνει παιχνίδια με ιστορία.

Το αντίθετο.

Το God of War του 2018 παραμένει ένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια. Λατρεύω τις δυνατές αφηγήσεις και τους χαρακτήρες που σου μένουν.

Αυτό που δεν θέλω είναι η αφήγηση να γίνεται φόρμουλα.

Περπάτα.

Διάλογος.

Κινηματογραφική σκηνή.

QTE.

Λίγη μάχη.

Άλλος ένας διάλογος.

Και ξανά.

Δεν θέλω ένα παιχνίδι να φοβάται μήπως χαθώ για δέκα δευτερόλεπτα.

Δεν θέλω να μου δείχνει συνεχώς πού πρέπει να κοιτάξω.

Θέλω να μου δίνει συστήματα.

Επιλογές.

Χώρους για εξερεύνηση.

Εχθρούς που με αναγκάζουν να αλλάζω στρατηγική.

Μάχες που θα θυμάμαι χρόνια μετά.

Θέλω οι δημιουργοί να έχουν χώρο να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό.

Και κυρίως θέλω το παιχνίδι να με εμπιστεύεται.

Αυστηρή κριτική δεν σημαίνει μίσος

Υπάρχει μεγάλη ένταση γύρω από το Wolverine και θεωρώ ότι χρειάζεται να γίνει μία σημαντική διάκριση.

Δεν συμφωνώ με προσωπικές επιθέσεις σε δημιουργούς, ηθοποιούς ή ανθρώπους που εργάστηκαν πάνω στο παιχνίδι.

Δεν θέλω να κλείσει η Insomniac. Δεν θέλω να αποτύχει το PlayStation.

Αυτό δεν έχει καμία σχέση με σοβαρή κριτική.

Αλλά δεν μπορούμε ταυτόχρονα να βαφτίζουμε κάθε αυστηρή άποψη «μίσος».

Υπάρχουν πραγματικές ενστάσεις γύρω από τη μάχη, τα QTE, τον σχεδιασμό των επιπέδων, την υπερβολική καθοδήγηση, την ποικιλία των εχθρών και φυσικά την τιμή.

Η κριτική μπορεί να προέρχεται από αγάπη για τα παιχνίδια.

Από ανθρώπους που θέλουν τα αγαπημένα τους στούντιο να εξελίσσονται και όχι απλώς να επαναλαμβάνουν μία συνταγή μέχρι να σταματήσει να λειτουργεί.

Τελική άποψη

Για μένα το Marvel’s Wolverine είναι ένα μέτριο παιχνίδι μέσα σε μία εξαιρετικά ακριβή συσκευασία.

Έχει πανέμορφα γραφικά, εξαιρετικές κινήσεις, πολύ καλές ερμηνείες και μία απεικόνιση του Wolverine που δεν φοβάται καθόλου τη βία του χαρακτήρα.

Αλλά κάτω από αυτή την εντυπωσιακή παρουσίαση βρήκα ένα υπερβολικά γραμμικό και καθοδηγούμενο παιχνίδι, με μάχη που γίνεται γρήγορα επαναλαμβανόμενη, περιορισμένη ποικιλία εχθρών και σχεδιασμό που προσωπικά περίμενα να έχει εξελιχθεί πολύ περισσότερο.

Στα 80 ευρώ δεν μπορώ να το προτείνω.

Το σημαντικότερο όμως που μου άφησε δεν ήταν καν η απογοήτευση για το ίδιο το Wolverine.

Ήταν μία ερώτηση για το μέλλον του PlayStation.

Τι θέλουμε από τα επόμενα δέκα χρόνια αυτών των σειρών που αγαπήσαμε;

Περισσότερα χρήματα;

Περισσότερες κινηματογραφικές σκηνές;

Περισσότερα εφέ και περισσότερα pixel;

Ή καλύτερα παιχνίδια;

Εγώ ξέρω τι θέλω.

Θέλω όταν πιάνω το χειριστήριο να αισθάνομαι ότι παίζω. Ότι έχω επιλογές. Ότι συμμετέχω πραγματικά σε αυτή την εμπειρία.

Η Capcom έφτιαξε το Resident Evil Requiem για τους fans και όχι για όλους. Και γι’ αυτό ακριβώς είναι εξαιρετικό.

Πρώτες Εντυπώσεις

Από τα trailers και τις παρουσιάσεις ήμουν σίγουρος ότι θα παίξουμε κάτι καλό. Πίστευα θα ήταν μια πολύ δυνατή εμπειρία με δύο πρωταγωνιστές, με δύο κάμερες, όλα έδειχναν πολύ καλά.

Αλλά τελικά παίξαμε κάτι όχι απλά καλό, αλλά φανταστικό. Δεν περίμενα να με απορροφήσει τόσο πολύ. Χαρακτηριστικά θυμάμαι στα πρώτα 10 λεπτά να κλωτσάει η Grace έναν τενεκέ και να ακούγεται λες και είναι σπίτι μου. Ή όταν πυροβόλησα την πρώτη φορά και έκανα reload άκουσα τον κάλυκα να πέφτει σε μέταλλο λες και ήταν δίπλα μου. Σοκαριστικός ήχος.

Φτιαγμένο από Fans για Fans

Το Resident Evil Requiem ήταν τόσο καλό που με έκανε να σκεφτώ την κατάσταση στην οποία βρίσκονται πολλά αγαπημένα franchise.

Τελείωσα ολόκληρο το παιχνίδι σε livestream και εκεί μπορείς να δεις πώς το παιχνίδι μου έδινε ευχαρίστηση σχεδόν σε κάθε στιγμή. Ήταν ειλικρινές, ήταν καθαρό, φάνηκε ότι είναι φτιαγμένο από fans για τους fans.

Τι θέλω να πω με αυτό; Καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού δεν θα δεις ούτε μία στιγμή το παιχνίδι να σου εξηγεί τι έγινε στα προηγούμενα games. Σου λέει ξεκάθαρα αν θες να μάθεις, πήγαινε παίξε τα προηγούμενα. Πράγμα που σπανίζει πλέον και δείχνει πόσο σέβεται ο developer το κοινό του.

Σε μια εποχή που όλοι φτιάχνουν παιχνίδια για όλους, ξεχνώντας τους fans που έφεραν το franchise στο σημείο που είναι σήμερα, βλέπουμε εδώ το αντίθετο. Πλέον, καλώς ή κακώς, όλα τα games είναι κοινωνικές εμπειρίες. Όλοι ανεβάζουν στιγμιότυπα, memes, reviews, guides σε όλες τις social platforms. Αυτό σημαίνει ότι δεν χρειάζεται καν να προσπαθούν να κάνουν όλα τα παιχνίδια για όλους οι fans οι ίδιοι που σε έφεραν εδώ, αυτοί θα σε πάνε και παραπέρα, φέρνοντας αυτόματα νέο κόσμο στο franchise.

Ένα καλό παιχνίδι με καλό marketing θα εκτοξευθεί. Ένα κακό παιχνίδι με καλό marketing απλά θα θαφτεί γρήγορα. Το word of mouth είναι ακόμα εδώ και πιο δυνατό από ποτέ. Δεν με πιστεύεις; Πήγαινε δες το φαινόμενο Elden Ring που έγινε τόσο viral για τόσους πολλούς μήνες και συνέχεια βλέπεις τα ίδια σχόλια να ρωτάνε “that’s cool, game name?”

Η Ιστορία της Capcom

Ο παραγωγός Jun Takeuchi, μετά τις παταγώδεις αποτυχίες του Resident Evil 5 και ειδικά του 6, σήκωσε ανάστημα και αντιστάθηκε στην ομάδα marketing που πίεζε το studio να κυνηγάει συνεχώς τα τελευταία trends. Ο Takeuchi χρησιμοποίησε την παλαιότητά του στο studio και μπλόκαρε όλες τις εντολές για live service. Πήρε έλεγχο, έβαλε τον Koshi Nakanishi ως διευθυντή με την αυστηρή αποστολή να μειώσει το εύρος του παιχνιδιού, να αφαιρέσει την υπερβολική δράση, να μεταβεί σε πρώτο πρόσωπο και να επιστρέψει εξ ολοκλήρου στο survival horror.

Για να καταστεί εφικτή αυτή η αλλαγή, η διοίκηση της Capcom ενέκρινε τη δημιουργία της ιδιόκτητης μηχανής γραφικών RE Engine. Αυτό επέτρεψε στην ομάδα να επιτύχει φωτορεαλισμό με αποτελεσματικό τρόπο, μειώνοντας το κόστος ανάπτυξης και ελαχιστοποιώντας τον οικονομικό κίνδυνο.

Το μήνυμά μου στους developers: πάρτε το παράδειγμα της Capcom. Επενδύστε στην αγάπη των fans προς το franchise σας. Αυτοί ήταν εκεί από την αρχή, αυτοί είναι εκεί και μετά από 10, 20, 30 και βάλε χρόνια. Επενδύστε στους ανθρώπους σας, στο ταλέντο σας, βάλτε μακροπρόθεσμους στόχους, σταματήστε να κυνηγάτε trends και θα κερδίσετε. Έχει ήδη αποδειχθεί πολλές φορές ότι αυτή είναι η πιο κερδοφόρα στρατηγική.

Γραφικά και Τεχνική Απόδοση

Από το πρώτο λεπτό σε καθηλώνει εμφανισιακά. Εγώ το έπαιξα σε PC με RTX 4090, όλα τέρμα και Path Tracing ενεργοποιημένο. Τεχνικά άρτιο, με πολύ καλά FPS και γενικά εξαιρετικό performance δεν είχα drops ούτε για δευτερόλεπτο. Από ό,τι είδα, έτρεχε και σε πιο αδύναμα PC πολύ καλά. Στο PS5 και ειδικά στο PS5 Pro με το νέο PSSR 2 έριχνε σαγόνια, αλλά το μαγικό ήταν οι αναφορές απόδοσης στο Switch 2 πραγματικά πολύ τίμιο.

Ήχος και Voice Acting

Μόλις παθαίνεις το σοκ με τα γραφικά, την ατμόσφαιρα, το art direction και το mood, σου σκάνε στα αυτιά όλοι οι ήχοι. Οι διάλογοι, η μουσική και η έλλειψη αυτής όταν χρειαζόταν ήταν όλα τόσο προσεκτικά σχεδιασμένα.

Το highlight όμως ήταν οι φωνές, δηλαδή οι ηθοποιοί οι ίδιοι. Όλοι ένας και ένας. Το voice acting ήταν ακραίο ειδικά η Grace έδωσε πολύ πόνο με την ερμηνεία της. Ανατριχιαστική. Πιστεύω θα είναι σίγουρα υποψήφια στην κατηγορία της στα Game Awards φέτος.

Gameplay

Από άποψη gameplay, ήταν η καλύτερη απόφαση να βάλουν την Grace σε πρώτο πρόσωπο και τον Leon σε τρίτο. Μπράβο που βάλανε και τις επιλογές να παίξει ο καθένας όπως θέλει εγώ ακολούθησα τον τρόπο που προτείνουν οι developers. Απόλαυσα κάθε στιγμή της Grace, αλλά και του Leon. Δεν μπορώ πραγματικά να επιλέξω ποιο ήταν το αγαπημένο μου.

Δεν θέλω να σταθώ πολύ στους χαρακτήρες λόγω spoilers, αλλά θα πω ότι λάτρεψα την Grace που παρόλο τον τεράστιο φόβο της προχωράει γενναία μπροστά χωρίς να τα παρατάει. Και ο Leon, πλέον πιο έμπειρος και ώριμος, μας δίνει περισσότερο από αυτό που ξέραμε και αγαπήσαμε.

Pacing και Διάρκεια

Ο ρυθμός του παιχνιδιού ήταν εξαιρετικός. Πραγματικά δεν βαρέθηκα ούτε δευτερόλεπτο, δεν με κούρασε καθόλου και τελείωσα το παιχνίδι θέλοντας κι άλλο.

Και αυτό είναι μια καλή πάσα να μιλήσουμε για τον ελέφαντα στο δωμάτιο η διάρκεια. Μου πήρε λίγο πάνω από 10 ώρες, χωρίς να βιάζομαι καθόλου. Οι περισσότεροι λένε ότι είναι πολύ λίγες. Εγώ θα πω μια μη δημοφιλή άποψη: για μένα ήταν όσο έπρεπε να είναι.

Σκεφτείτε μπορεί να διαφωνούμε στη διάρκεια, αλλά συμφωνούμε όλοι ομόφωνα στο 100% ότι θέλαμε κι άλλο. Δεν λέει αυτό από μόνο του πολλά; Τροφή για σκέψη.

Παραπονάκια

Τα παραπονάκια εμφανίστηκαν κατά την άφιξή μας στην Raccoon City. Δεν μπορώ να πω ακριβώς τι και πώς λόγω spoilers, αλλά θα πω ότι θα προτιμούσα την πόλη βυθισμένη στο σκοτάδι με βροχή, λάσπη παντού, να ακούς τις στάλες να χτυπάνε στα σίδερα και στο βάθος ήχους από τα ζόμπι. Η εμπειρία με την Grace ήταν πολύ πιο συνεπής καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού σε σχέση με τον Leon στο δεύτερο μισό.

Επίσης θα σκάσω αν δεν το πω ένα σημείο δεν μου άρεσε πολύ. Έντομα. Αν παίξεις θα καταλάβεις ακριβώς τι εννοώ. Αν κατάλαβες, γράψε μου στα σχόλια του video.

Για Ποιον Είναι το Resident Evil Requiem;

Το Requiem είναι must play για τους fans της σειράς, αλλά και για όσους έχουν παίξει κάποια από αυτά και τους άρεσαν. Για όσους δεν έχουν παίξει όπως είπα, δεν κρατάει το χεράκι σου, ούτε σου εξηγεί τι έγινε στα προηγούμενα. Πολλοί θα σου έλεγαν παίξε τα παλιά πρώτα. Εγώ θα σου πω: μπες χύμα σε αυτό, άσε να σου δημιουργηθούν απορίες και λύσε τις παίζοντας τα υπόλοιπα παιχνίδια.

Ετυμηγορία

Δεν βάζω βαθμολογίες, αλλά από μένα είναι ένα τεράστιο ΝΑΙ. Ειδικά αν το βρεις φθηνότερα, πάρ’ το.

🟣 MYSTA APPROVED

Η Capcom μας έδωσε κωδικό για να παίξουμε το παιχνίδι μία εβδομάδα νωρίτερα, αλλά αποφάσισα να το δούμε παρέα την ημέρα κυκλοφορίας. Δεν πληρώνομαι από την εταιρεία για αυτό το review όλες οι απόψεις είναι 100% δικές μου και δεν περνάνε από έγκριση. Θα συνεχίσω να είμαι ανεξάρτητος μέχρι να σβήσει ο ήλιος!

Wuchang: Fallen Feathers Review – Αξίζει τον Χρόνο σας;

Πριν από καιρό είδαμε μαζί τα πρώτα λεπτά του Wuchang και σήμερα, μετά από 33 ώρες παιχνιδιού, είμαι έτοιμος να μοιραστώ την ολοκληρωμένη μου άποψη χωρίς spoilers.

Το Wuchang: Fallen Feathers μπορεί οπτικά να θυμίζει το Black Myth: Wukong, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα καθαρόαιμο Soulslike με τη δική του ταυτότητα και αρκετές βελτιώσεις στην ποιότητα ζωής (Quality of Life) του παίκτη.

Η Ιστορία: Αναζητώντας τη Λύτρωση

Η πλοκή ακολουθεί την Wuchang, μια πειρατίνα που μετά τον χαμό της αδελφής της, Bai Yu, επιστρέφει στο Shu αναζητώντας τρόπο να την αναστήσει. Εκεί προσβάλλεται από τη νόσο “Feathering”, χάνει τη μνήμη της και ξεκινά ένα ταξίδι για να βρει θεραπεία.

Για τα δικά μου γούστα, η ιστορία ήταν μάλλον αδιάφορη. Δεν είναι κακή, αλλά δεν καταφέρνει να σε κρατήσει ή να ξεχωρίσει.

Gameplay: Η Ουσία του Παιχνιδιού

Εδώ βρίσκεται το “ζουμί” του τίτλου. Η μάχη είναι εξαιρετικά καλοδουλεμένη, ειδικά για μια ομάδα που δοκιμάζεται πρώτη φορά σε αυτό το είδος.

• Σύστημα Μάχης: Σε αντίθεση με το Sekiro που απαιτεί perfect parry, το Wuchang εστιάζει στο Dodge. Το παιχνίδι σε ενθαρρύνει να κινείσαι στον χώρο και να χτυπάς από πίσω για να γεμίσεις το stagger των εχθρών. Το Perfect Dodge γεμίζει το “Skyborn Might”, επιτρέποντας τη χρήση skills και μαγειών.

• Όπλα & Skills: Υπάρχουν 5 τύποι όπλων (Longsword, Dual Blades, Spears, Axes, One-handed Swords), το καθένα με το δικό του ξεχωριστό Skill Tree. Για παράδειγμα, τα Axes προσφέρουν περισσότερο Health (tank build), ενώ τα Dual Blades περισσότερο Stamina.

• Quality of Life: Το μεγαλύτερο θετικό είναι το Δωρεάν Respec. Μπορείς ανά πάσα στιγμή να αλλάξεις τα skills σου, κάτι που ενθαρρύνει τον πειραματισμό και την προσαρμογή σε κάθε boss fight.

Ο Μηχανισμός Madness

Το Madness Meter γεμίζει όταν σκοτώνεις ανθρώπους και αδειάζει με τέρατα ή αντικείμενα. Όταν γεμίσει, κάνεις περισσότερο damage αλλά δέχεσαι και περισσότερο.

• Η Τιμωρία: Αν πεθάνεις με γεμάτο Madness, χάνεις όλα τα souls και πρέπει να αντιμετωπίσεις ένα δαίμονα με τη μορφή σου (που έχει τα όπλα και τα skills σου) για να τα πάρεις πίσω. Είναι μια ενδιαφέρουσα προσθήκη που δίνει χαρακτήρα στο παιχνίδι.

Τι Με Χάλασε (Τα Αρνητικά)

Δυστυχώς, υπάρχουν δύο στοιχεία στα animations που χτυπάνε άσχημα:

1. Heal: Η κίνηση γιατρειάς είναι απελπιστικά αργή (θυμίζει Dark Souls 2).

2. Knockdown: Όταν ο χαρακτήρας πέφτει κάτω, αργεί υπερβολικά να σηκωθεί και δεν έχει καθόλου iframes, κάνοντας την κατάσταση εκνευριστική χωρίς λόγο.

Επίσης, η ποικιλία των εχθρών είναι μικρή (5-10 τύποι σε όλο το παιχνίδι), ενώ τα Bosses, αν και καλοσχεδιασμένα, δεν είναι αξιομνημόνευτα.

Γραφικά, Ήχος & Τεχνικός Τομέας

• Οπτικά: Το Art Style είναι πανέμορφο, αποδίδοντας εξαιρετικά την κινεζική αρχιτεκτονική και τα τοπία.

• Ήχος: Πολύ καλό sound design, αλλά η μουσική είναι μέτρια έως αδιάφορη.

• Performance: Στο δικό μου σύστημα (RTX 4090) έτρεξε άψογα. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές αναφορές για προβλήματα σε μεσαία συστήματα. Η θέση μου είναι σταθερή: Είμαι κατά της κυκλοφορίας παιχνιδιών που δεν είναι σωστά optimized. Πληρώνουμε ολόκληρο το ποσό και απαιτούμε ολοκληρωμένο προϊόν, όχι patches εκ των υστέρων.

Τελική Ετυμηγορία: 7.5/10

Το Wuchang: Fallen Feathers είναι σαν ένα καλό πιτόγυρο. Δεν είναι κάτι καινούργιο ή gourmet, αλλά είναι κάτι που ξέρεις, αγαπάς και απολαμβάνεις.

Στα 50 ευρώ, είναι μια τίμια Value for Money πρόταση. Αν είσαι λάτρης των Soulslike, θα περάσεις καλά. Δεν είναι “Must Play”, αλλά είναι μια αξιόλογη προσπάθεια που αξίζει την προσοχή σου, ειδικά σε κάποια έκπτωση.

Αν θέλετε να δείτε το πλήρες Walkthrough, τσεκάρετε το Playlist στο κανάλι. Τα λέμε στο επόμενο!

Game On, Mysta

Metal Gear Solid Delta

Αξίζει το Remake τον Χρόνο σας; (Review)

Το Metal Gear Solid Δ είναι το Remake του θρυλικού Metal Gear Solid 3: Snake Eater. Ως μεγάλος φαν της σειράς (ειδικά των MGS 1 και 3), περίμενα με αγωνία να δω τι θα παραδώσει η Konami. Το έπαιξα ολόκληρο σε livestream και το ευχαριστήθηκα! Αυτό το review απευθύνεται τόσο στους παλιούς όσο και στους νέους παίκτες.

1. Το Remake: Πιστότητα και Βελτιώσεις

Το Remake είναι μια κυριολεκτική, 1 προς 1 μεταφορά του αυθεντικού, εμπλουτισμένη με καλύτερα γραφικά και μερικές βελτιώσεις στον χειρισμό και την κάμερα.

Βασικές Αλλαγές

• Γραφικά: Σημαντικά αναβαθμισμένα.
• Κάμερα & Χειρισμός: Βελτιώσεις που προσφέρουν μια πιο immersive εμπειρία.
• Προσαρμογή: Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε φίλτρα και ρυθμίσεις για να φέρετε την εμπειρία κοντά στο αυθεντικό MGS 3.
• Μοντέλα Χαρακτήρων: Τα νέα μοντέλα, ιδίως του Snake, είναι άρτια και πιστά στο πνεύμα του πρωτότυπου.

2. Ιστορία & Setting

Η ιστορία διαδραματίζεται το 1964, στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου, και είναι το πρώτο χρονολογικά παιχνίδι της σειράς.

Ο πράκτορας Naked Snake αναλαμβάνει μια επικίνδυνη αποστολή στη σοβιετική ζούγκλα. Η πλοκή είναι απόλυτος σινεμάς, γεμάτη πίστη, προδοσία και θυσία.

Τα boss fights με τη διμοιρία Cobra ήταν έπος και αποτελούν το καλύτερο σημείο της σειράς όσον αφορά την ιστορία και τους χαρακτήρες.

Σειρά Χρονολόγησης

Για όσους θέλουν να παίξουν τη σειρά με τη σωστή χρονολογική σειρά:

1. Metal Gear Solid 3: Snake Eater (Δ Remake)
2. Metal Gear Solid: Peace Walker
3. Metal Gear Solid V: Ground Zeroes
4. Metal Gear Solid V: The Phantom Pain
5. Metal Gear Solid (1)
6. Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty
7. Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots

3. Gameplay

Οι μηχανισμοί έχουν μείνει πιστοί στο αυθεντικό. Το stealth είναι απολαυστικό, και η μάχη είναι εξίσου καλή, με ποικιλία όπλων και εργαλείων, καθώς και το μαγικό CQC (Close Quarters Combat).

Highlights

• Εξαιρετικό Stealth: Δικαίως ο «πατέρας» του είδους.
• Replayability: Το παιχνίδι σάς ωθεί να το ξαναπαίξετε (π.χ., bonus για non-lethal kills).
• Νέο Στοιχείο: Οι σωματικές ζημιές του Snake παραμένουν ορατές μέχρι το τέλος του παιχνιδιού.

Φαίνεται πόσο μπροστά ήταν ο Kojima από το πόσο καλά κρατήθηκαν οι μηχανισμοί μέχρι και σήμερα.

4. Γραφικά & Ήχος

Η δουλειά είναι εξαιρετική. Τα animations (όπλισμα, reload, κίνηση) έχουν άριστο feedback οπτικά και ηχητικά.

Το sound design και η μουσική είναι φανταστικά. Οι ήχοι και το voice acting έμειναν τα ίδια με το αυθεντικό παιχνίδι, επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική τους ποιότητα.

5. Τεχνικός Τομέας: Το Μεγάλο Πρόβλημα

 Κακό Optimization (Unreal Engine 5)

Το παιχνίδι είναι αδικαιολόγητα βαρύ. Ακόμα και σε high-end συστήματα RTX 4090, τα FPS} πέφτουν κάτω από $60.

• Σε κονσόλες, παραδόξως, το απλό PS5 είχε υψηλότερο μέσο όρο FPS από το PS5 Pro.
• Αυτό είναι ξεκάθαρα πρόβλημα του studio, όχι της Unreal Engine.

6. Τελική Ετυμηγορία

Τελικά αξίζει το MGS Δ;

Λόγω νοσταλγίας και του γεγονότος ότι είναι ένας αγαπημένος τίτλος, η απάντηση είναι ένα δαγκωτό ΝΑΙ. Ωστόσο, λόγω της τιμής και του performance, η σύστασή μου είναι:

Συστάσεις

• Υπομονή: Κάντε υπομονή να πέσει η τιμή και να έρθουν τα patches για το performance.
• Τιμή: Η τιμή των €80 είναι υπερβολική. Μια τίμια πρόταση θα ήταν στα €50.
• Αγορά: Αν φτιαχτεί το performance και το βρείτε στα €50 ή κάτω, αγοράστε το άφοβα.

Βαθμολογία Remake

8/10

Μόνο λόγω του προβληματικού Performance.

Αν θες να συζητήσουμε απευθείας θα χαρώ να σε δω στα στριμάκια μας κάθε Τρίτη Πέμπτη και Σάββατο στο Twitch.tv/mystagaming