Ένα mini review του Onimusha: Way of the Sword μετά από περίπου 34 ώρες που μου πήρε για να το τερματίσω.
Θα το πω: μπορεί να μην είναι τέλειο, αλλά για μένα είναι μέχρι στιγμής το αγαπημένο μου παιχνίδι για φέτος.
Η μάχη του είναι άκρως εθιστική και αυτό που μου έκανε τεράστια εντύπωση είναι ότι έπιασα τον εαυτό μου να την απολαμβάνει όλο και περισσότερο όσο προχωρούσα στο παιχνίδι, και όχι μόνο τη μάχη, αλλά γενικά το σύνολο του παιχνιδιού.
Η δυσκολία είναι αρκετά καλή και τίμια.
Τα boss fights ήταν σχεδόν όλα πολύ εντυπωσιακά και κυρίως διασκεδαστικά.
Μου άρεσε πολύ η ποικιλία σε κινήσεις, δυνάμεις και όπλα. Το παιχνίδι σε αφήνει να παίξεις με το δικό σου στιλ. Έχει deflect, parry, dodge, perfect dodge, Issen, δηλαδή όλα αυτά που αγαπάμε σε τέτοιου είδους παιχνίδια, και εδώ τα κάνει πραγματικά άψογα.
Οι κινήσεις και τα animations είναι πολύ smooth και το gameplay έχει εξαιρετική απόκριση. Δεν είναι αργό, αλλά ούτε και υπερβολικά γρήγορο. Έχει τη δική του “γεύση” μέσα στο genre και, πάνω απ’ όλα, δικό του χαρακτήρα στη μάχη.
Οι σπίθες από τα σπαθιά όταν κάνεις parry, το perfect dodge, το Issen, όλα είναι πανέμορφα δοσμένα και κάνουν κάθε μάχη απολαυστική.
Και το sound design βοηθάει πάρα πολύ σε αυτό. Ο ήχος των σπαθιών, των parries και των χτυπημάτων δίνει πραγματικό βάρος σε κάθε σύγκρουση και κάνει τη μάχη ακόμα πιο απολαυστική.
Δεν είναι Soulslike.
Δεν είναι Nioh-like.
Δεν είναι hack and slash.
Είναι ONIMUSHA, έχει το δικό του στιλ και χαρακτήρα!
Θα ήθελα, βέβαια, περισσότερη ποικιλία στους εχθρούς και λίγο λιγότερες επαναλήψεις σε ορισμένα mini-bosses.
Η ιστορία διαδραματίζεται στο Kyoto των αρχών της περιόδου Edo, το οποίο έχει μεταμορφωθεί από το Malice, και θεωρώ ότι το setting ταιριάζει απόλυτα στο παιχνίδι.
Δεν είναι ακριβώς open world. Έχει μια αρκετά μεγάλη κεντρική περιοχή για εξερεύνηση και στη συνέχεια μερικές μικρότερες περιοχές. Δεν έχει τρομερά βαθιά εξερεύνηση ούτε πάρα πολλά side quests, αλλά αρκετά από αυτά είναι ενδιαφέροντα και προσφέρουν ωραίες μικρές ιστορίες και περισσότερες πληροφορίες για τον κόσμο του.
Το art style είναι πανέμορφο και ιδιαίτερο και ταιριάζει απόλυτα με την ταυτότητα του παιχνιδιού.
Αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι η εξαιρετική του μάχη, αλλά όχι μόνο αυτή.
Κάτι που πραγματικά με εντυπωσίασε ήταν οι εκφράσεις των προσώπων. Δεν θυμάμαι να έχω δει σε άλλο game τόσο εκφραστικές αντιδράσεις και facial animations. Σε κάποιες στιγμές είναι πραγματικά εντυπωσιακό.
Ο πρωταγωνιστής μας είναι ο θρυλικός Miyamoto Musashi και η εκδοχή του εδώ είναι φανταστική.
Μάλιστα, για το πρόσωπο του Musashi η Capcom χρησιμοποίησε ως face model τον Toshiro Mifune, τον εμβληματικό Ιάπωνα ηθοποιό που έγινε θρύλος μέσα από κλασικές samurai ταινίες και τη συνεργασία του με τον Akira Kurosawa.
Οι μορφασμοί του, οι αστείες κινήσεις και οι αντιδράσεις που κάνει κατά καιρούς τον κάνουν έναν πραγματικά απολαυστικό χαρακτήρα.
Μερικές φορές μου θύμιζε μέχρι και Jackie Chan με τον τρόπο που συνδυάζει δράση και χιούμορ.
Και δεν σταματάει εκεί. Οι βασικοί χαρακτήρες είναι σχεδόν όλοι πολύ καλογραμμένοι, με ενδιαφέρουσες ιστορίες, τόσο οι καλοί όσο και οι κακοί.
Η ιστορία κράτησε το ενδιαφέρον μου μέχρι το τέλος και το voice acting ήταν εξαιρετικό. Προσωπικά το έπαιξα στα Ιαπωνικά.
Ο συνδυασμός των εκφραστικών προσώπων, της φαντασμαγορικής μάχης, των πανέμορφων cutscenes, του voice acting και των χαρακτήρων μου έδωσε μια φανταστική εμπειρία.
Πολλές φορές ένιωθα σαν να παρακολουθώ μια πολύ καλή anime ταινία ή μια εντυπωσιακή fantasy samurai ταινία, με τη διαφορά ότι ήμουν εγώ αυτός που έπαιζε τις μάχες.
Και ίσως το πιο σημαντικό: μιλάμε για το πρώτο ολοκαίνουργιο Onimusha μετά από περισσότερα από 20 χρόνια και, για μένα, η Capcom κατάφερε να φέρει πίσω τη σειρά δίνοντάς της ξανά ξεκάθαρη ταυτότητα.
Από μένα είναι ένα τεράστιο ΝΑΙ.
Το προτείνω για το gameplay, την ιστορία, τα γραφικά, τους χαρακτήρες και το pacing του.
Για μένα είναι εύκολα υποψήφιο για GOTY, μαζί με το Resident Evil Requiem.
Η Capcom συνεχίζει να κουβαλάει το gaming τα τελευταία χρόνια.
